සිත තාම තරුණයි 12

වසර 11 කට පසු.........

කැළණි ගං කොමළිය නිහඪව නිසලව තම බඳ ලෙලවමින් සිටියාය. මිටියාවත ඉහළින් වූ පුංචි පටු ගුරු පාර තරමක් පුළුල් වී තිබුණාට වැඩි වෙනසක් වී නොමැත. දෙපස නිවාස යම් තරමකට අළුත් වී ඇත. මිටියාවත අද්දරින් ගුරුපාර දිගේ හෙමි හෙමිහිට ඇදී යන නවීනතම මෝටර් කාරයකි. අද්දර වූ තොටුපළ උඩහින් එය මදක් නැවතීය. කිසිවකු බැසි බවක් නොපෙණුනු රථය මද වේලාවකින් නිසොල්මනේ ඉදිරියට ඇදුණි.සෙමි සෙමින් පා නැගූ රථය තමා සොයා ආ ඉම හමු වූ බැවින් නිහඬ විය.

සිත තාම තරුණයි 11

තිලකෙ මාමා ගියේය. ගියේ තම හදවත ගලවාගෙන වගේ නේදැයි ගුණසිරි ට සිතුණි. හිස මත මහා මේරැ පර්වතයක බරක් තබා ඔහු යන්නට ගියේය. දැන් තමා කුමක් කළ යුතුදැයි ගුණසිරි ට නිනව් නොවීය. හද කමල විකසිත කරමින් පෙම් මල් පොට්ටුවක් පූදින්නට මන බැලුවා පමණි. මනෝ රම්‍ය සිහින උයනෙන් තමා බිමට කඩා වැටෙන්නට යන සෙයකි. මේ යැයි පහදා දිය නොහැකි දුක්ඛ දෝමනස්ස හැඟුම් කලතක් ගුණේ ගේ සිත තුළ පෙරළි කරන්නට විය.

ප්‍රේමා...... සොඳුරු ආදරවන්තිය ..... ඇය දමා යන්නේ කෙසේද ?.....

සිත තාම තරුණයි 10

“ සිරියක්කේ.... සිරියක්කේ.... “

“ කවුද.......? “

“ මං බං.....“

“ ආ මං මේ කවුද බැලුවා..... තිලකේ උඹනේ..... ඉදගනින්කෝ මෙහෙන්.....“

සිත තාම තරුණයි 09

“පේමෝ.... පේමෝ..... මේ කොල ටික අතුගාලා දාපං... මිදුල හැඩි වෙලා.. “

ඒ එලිසාගේ කටහඬය. මිදුලක් කීවාට මිදුලක් නොවේ. පෙට්ටි ගේ ඉදිරිපසින් ඇති පුංචි අඩි පාර මිසක. හැබැයි එලිසාත් පේමාත් ඒ අඩි පාරත් නිවසත් පිරිසිදුව පිළිවෙලට තබාගැනීමට නිතරම මහන්සි වු බවක් පෙනුනි. සිරියා නැන්දාගේ නිවසේ අපිලිවෙලට සිරියා නැන්දා හැර වෙනත් ස්ත්‍රී පරාණයක් නිවසේ නොසිටීම ද හේතු වන්නට ඇති බව ගුණසිරිට පසු කලෙක සිතුනි. කුසුම්සිරි මල්ලිගේ වැඩේ හැම තැනම හැඩිකර දැමීමය. ඉතිං සිරියා නැන්දාට ඔය සේරම සුමක්කරේ කරන්නට බැරිය. 

සිත තාම තරුණයි 08

“ උඹත් මෙතන නේද කළුවෝ......? 

ගුණසිරි බැල්ල විමසීය......“  කළුවෝ.........“ ඒ කොහෙන් ආ නමක් ද ? ගුණසිරිගේ මුවට සිනාවක් නැඟුනේ ඔහු ද නොදැනුවත්මය. කලුවා සිටියේ මෙයට අඩ සිය වසකට පෙරදීය. ඒ දිනවල තමාගේත් කුසුම්සිරි මල්ලීගේත් එකම සුරතලා කළුවා විය. යන යන තැන ඔවුන් පස්සේ ගිය දුකේදීත් සැපේදිත් ළඟම සිටි කලණ සත්ව මිතුරා කළුවා විය. ඌ ලැබුන සැටිද අපූරුය.

සිත තාම තරුණයි 07

සිරියා ඉතා වීර්යයවන්ත ගැහැණියකි. සිහින්දෑරි පැහැපත් පෙනුමකින් යුතු වු ඇය ඇගේ සෝභන බව මවගෙන් උපතින්ම ලබාගෙන තිබුනාය. පියාගේත් මවගේත් ආදර කරුණාව මැද හැදී වැඩුනු සිරියා දුටු වනම කෙනෙකු දෙවරක් හැරී බලන රූපශ්‍රීයකින් එකල යුතු වුවාය. කෙල්ල අවදියේ සිටම ඇය පන් විවීම සඳහා උගත්තාය. ඉස්කෝලෙක පයක් ගසා නොතිබු සිරියා පන් හාමිනේගෙන් වට්ටි පෙට්ටි විවීමේ කර්මාන්තය ප්‍රගුණ කලාය. බිලිං වත්තේ සිට පන් හාමිනේ ළඟට උදෑසන රංවු ගැසී යන කෙල්ලන් අතර සිරියා ද වුවාය. දිනක් අහම්බෙන් හමු වු සයිමන්ට සිරියා වෙත හිත ගියේය. ඉඟි බිඟි කථාවට සිරියාද දස්ස වුවාය. අවසානයේ පන් ඉගෙනීමේ පංතිය නතරවුයේ සයිමන්ගේ පැලට සිරියා රහසේම කැන්දාගෙන ඒමත් සමඟය. සිරියාගේත් සයිමන්ගේත් එකම කොලුවා කුසුම්සිරිය. පියාගේ කපාපු පලුවක් මෙන් අගුරු කලුපාටින් යුතු වු ඔහුගේ සුදට පෙනුනේ දත් ටික විතරමය.

සිත තාම තරුණයි 06

තේ ටිකක් වත්කර බීමට වත් උත්සුක නොවූ සිරියා ගෙට ආ විගස සයිමන් විමසුවේ දැන් ඉතින් ගුණේට මොකද කරන්නේ කියාය. සිරියාට අනේ අම්මයි අප්පයි දෙන්නම නැති කොලුවා ගැන බොහෝ දුක සිතී තිබුණි. ඔහුට දැන් තමාත් පිහිට නොවුනොත් යන එන මං නැතිව අතරමංව පාරට වැටෙනු ඇත. එසේ වීමට ඉඩ දිය නොහැක. සුමනක්කා සිටියදී කුසුම්සිරිගේ කුස පිරවූ වාර ගණන අනන්තය. කුසුම්සිරි බඩගින්නේ හඬනු ඇසුනහොත් සුමනක්කා....

සිත තාම තරුණයි 05

“ මොකද ගුණයෝ...? “ 

“ අපේ අම්මට අමාරුයි සිරිය නැන්දේ.... දවල් කොස් ඇට කාලා වාතේ අමාරුව හැදිලා ඉක්මනට යංකෝ....“ 

ගුණේ එක පිම්මට කියා ගත්තේය.

සිත තාම තරුණයි 04.

“ සුමනක්කේ........ අර ඉවුරේ බුරුතු කොස් ගහේ වැල ගෙඩි ඉදිලා වැටිලලු..... මටත් කිව්වේ එහා ගෙදර එලිසා... වරෙන් අපිත් යන්න ඇට ටිකක් අහුල ගන්න....“

සිරියා එක හුස්මට කියාගෙන ගියාය.

“ හිටිං.... මං වට්ටිය ගන්නකං....“

සිත තාම තරුණයි 03

“මොකද කොලුවෝ කෑගහන්නේ...”

“ මේ පාරත් මම පන්තියේ පලවෙනියා අම්මෙ…… “

“ ඇත්ත ද මයෙ රත්තරං පුතේ...”
 ඇය ගුණසිරි විමසන්නේ දෑසේ නැගි කදුළු නැමී චීත්ත පොටින් පිස දමන ගමන්ය.

අම්බලමට එපිටින් වැටෙන චිරි චිරි වැස්සේ හඩ අසාගෙනම අතීතාවර්ජනයක යෙදෙන ගුණසිරි හට ඔහුගේ දිවියේ සතුටුම දවස් සිහි වේ.

සිත තාම තරුණයි 02.

ගුණසිරිගේ මව කෙදිනකවත් ඔහුගේ පියා සම්බන්ධව ඉඟියක් හෝ කර නැත. ඇබිත්තං එ‍කෙකුව සිටියදී මවගෙන් පියා පිළිබදව යම් යම් දේ විමසු මුත් ඒ ගැන අසන සැමවිටම ඔහුගේ මව මුණිවත රැක්කාය. ඉතිං ගුණසිරි කල්යත්ම ඒ සම්බන්ධව මව නොවිමසීය. නමුත්,

“ මේකා කාගේ ද......?“

යමෙකු ගුණේ පෙන්වා විමසත්ම,

සිත තාම තරුණයි 01

“ ගුණේ....., ගුණේ....., ගුණසිරි........, කොහෙ ගියාද මේ කොල්ලා....“