පොලීසිය භාරව සිටින ගරු සරත් වීරසේකර ඇමතිතුමා ගේ අවධානයට....

Sarath Weerasekera

"ගරු අමාත්‍යතුමනි....,"
රටේ නීතිය ආරක්ෂා කරන්න ගිහින් මුලු ජීවිතයම ඒ වෙනුවෙන් පුජා කරලා, අවුරුදු 21 ක් පුරා මම ජීවත් වෙන්නේ රෝද පුටුවක..... ඒ වගේම අවුරුදු 07 ක් මේ රට වෙනුවෙන් උතුරේ යුද්ධ කල නිලධාරියෙක්... රට වෙනුවෙන් උපරිම සේවාවක් ශරීරාංග පුද කරලා ඉටු කල මට, අද ජීවත් වෙන්න නිවසක් නෑ.... අවුරුදු 20 ක් මට ජීවත් වෙන්න සිද්ධ වුනේ කුලී ගෙවල් වල. දැන් ජීවත් වෙන්න සිද්ධ වෙලා තියෙන්නෙ සහෝදරයාගේ නිවසේ. ජීවත් වෙන්න නිවසක් නැති නිසා ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ "අපි වෙනුවෙන් අපි " අරමුදලෙන් ක්‍රියාත්මක කරන "මෙත් සෙවන" නිවාස ව්‍යාපෘතියෙන් නිවසක් හදාගන්න මම ඉල්ලුම් කරේ 2019 දී... ග්‍රාම නිලධාරීගේ, ප්‍රාදේශීය ලේකම්ගේ, කොට්ඨාශ භාර පොලිස් අධිකාරීගේ නිර්දේශ ඇතුලු, එකී, මෙකී, සියලු ලිපි ලේඛණ සහිතව භාර දුන් ගොනුවට පොලිස් සුබසාධක අංශයේ අධ්‍යක්ෂවරයාගේ අනුමැතිය ලබා දී තිබුනේ 2019.10.07 වෙනිදා....

ගොනුව භාරදීලා අවුරුදු දෙකකට පස්සෙ පොලිස් සුබසාධක අංශයට මම කතා කරේ එතෙක් මගේ ඉල්ලීමට ප්‍රතිචාරයක් ලැබුනේ නැති නිසයි.... ඒ අවස්ථාවේ දී සුබ සාධක අංශයේ අධ්‍යක්ෂවරයා දැනුම් දැනුම් දුන්නේ මගේ ගොනුව අස්ථාන ගත වෙලා තියෙන නිසා නැවැත ගොනුවක් හදලා එවන්න අවශ්‍ය වන බවයි.... ඔහුගේ ඒ ප්‍රතිචාරය ගැන මම අතිශයින්ම විශ්මයට පත් වුනා. ඒ වගේම පොලිස් සුබසාධක අංශයේ ගැන ඉතාමත් කලකිරීමට පත් වුනා. මෙවැනි වගකීම් විරහිතව කටයුතු කරන පොලිස් සුබසාධක අංශය ගැන විස්වාසයක් තබන්න බැරි නිසා නැවැත ගොනුවක් සකස් කර ඔවුන්ට යවා, සුබ සාධක අංශයෙන් අපට සිදු වෙන මේ අසාධාරණ කම් ගැන 2021.03.25 දින ඔබතුමාට මම අභියාචනයක් ඉදිරිපත් කලා. ඔබතුමාගේ කාර්යාලයෙන් ඒ අභියාචනය ඉදිරි කටයුතු සදහා පොලිස්පතිවරයා වෙත යොමු කර තිබෙනවා.... පොලිස්පති විසින් එය ඉදිරි කටයුතු සදහා පොලිස් සුබ සාධක අංශයේ අධ්‍යක්ෂවරයා වෙත යවා ඇත. ගරු අමාත්‍ය තුමනි..., සුබ සාධක අංශයේ අධ්‍යක්ෂවරයා එයට මට එවු පිලිතුරු ලිපිය තමයි මේ තියෙන්නේ... ඔවුන් දන්වා සිටින්නේ යුද්ධයේදී ආබාධිත නිලධාරියෙකු නොවන බැවින් ප්‍රමුඛතාවයක් මට ලබාදිය නොහැකි බවයි.... ජීවත්වෙන්නට නිවසක් නොමැතිව, බරපතල, දැවෙන ගැටලුවකට මුහුණ දී සිටින මට ලැබුන පිලිතුර තමයි මේ....
පොලිස් සුබසාධක අංශයෙන් අපට හැමදාම ලැබෙන්නේ මෙවැනි කර්කෂ වු අප්‍රසන්න උත්තරමයි... කිසිම දවසක මේ අංශයෙන් පොලීසියේ නීතිය හා සාමය ආරක්ෂා කරන්න ගිහිල්ලා ආබාධිත වුන නිලධාරීන්ට සහන සලසන්න කටයුතු කරලා නෑ... අදටත් මම පාවිච්චි කරන රෝද පුටු පවා ලබාගන්න සිද්ධ වෙලා තියෙන්නෙ හිතවතුන්ගේ පරිත්‍යාග වලින් ... පොලිස් සුබසාධක අංශයෙන් සිදු කරනු ලබන්නේ අපි ඔබතුමාලා වෙත ලිපි මගින් ඉදිරිපත් කරන ගැටලු වලට, සහන සලසන්න, විසදුම් ලබා දෙන්න හැකියාවක් නෑ කියලා ආපහු ලිපියක් අපට එවන එක විතරයි... ගරු අමාත්‍යතුමනි...., 👉“අපි වෙනුවෙන් අපි” නිවාස ව්‍යාපෘතිය තියෙන්නේ යුද්ධයේදී මියගිය, ආබාධිත අය වෙනුවෙන් නම් මෙම ව්‍යාපෘතියෙන් අපට නිවාස ඉල්ලුම් කරන්නට දැනුම් දුන්නේ ඇයි....? 👉යුද්ධයේදී මෙන්ම, පොලීසියේ නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමට යෑමේදී විපතට පත්වු නිලධාරීන්ට, අඩුම තරමේ පූර්ණ ආබාධිත නිලධාරීන්ටවත් නිවාස සාදා දෙන්න වෙනත් වැඩ පිළිවෙලක් ආරම්භ කරන්නේ නැත්තේ ඇයි...? 👉ඉටු නොවන බලාපොරොත්තු දී අවුරුදු ගනන් රස්තියාදු කරමින් අපට ණයක් අරන් නිවසක් සාදා ගන්න තියෙන අවස්ථාවත් නැති කරන්නේ ඇයි...? ගරු අමාත්‍යතුමනි..., අපි මුහුණ දී සිටින ගැටලු ඔබතුමා වෙත ඉදිරිපත් කරන්නේ පොලිස් සුබසාධක අංශයෙන් අපට කිසිදු සුබසාධනයක් සිදු නොවන නිසයි... ඒත්...., ඔබතුමා නැවැත ඔවුන්ටම ගැටලුව විසදන්න යොමු කිරීම තුලින් හා ඔවුන්ගෙන් ලැබෙන පිළිතුරෙන් ගම්‍ය වෙන්නේ අපට කිසි දිනක සාධාරණයක් ඉටු නොවන බවයි.... ගරු අමාත්‍යතුමනි..., 👉ඔබතුමා දිවා රෑ පොලිස් නිලධාරීන්ට නියෝග හා උපදෙස් ලබාදෙමින් කටයුතු කරන්නේ රටේ නීතිය හා සාමය ආරක්ෂා කරන්නටයි. එහෙත් එලෙස රටේ නීතිය හා සාමය ආරක්ෂා කරන්නට ගොස් විපතට පත්වන නිලධාරීන්ට මෙලෙස අන්ත අසරණ තත්ත්වයට පත්වන්නට සිදු වන්නේ නම් එය බරපතල ගැටලුවක් නොවන්නේ ද....????? පොලිස් සුබසාධක අංශය තිබෙන්නේ අපට මෙවැනි ලිපි එවන්නට නොව රාජකාරියේදී විපතට පත්වු නිලධාරීන් මුහුණ දී සිටින ගැටලු වලට හොඳින් ඇහුන්කම් දී, පැහැදිලිව අවබෝධ කරගෙන ඒ ගැටලුවලට නිසි පිලියම් ලබාදීමටයි... ඒත්..., එම රාජකාරිමය වගකීම ඔවුන් කිසිසේත් ඉටු කරන්නේ නැත.... අඩුම තරමේ ඔවුන් අපි මුහුණ දී සිටින ගැටලුව ගැන ඇහුන්කම් දෙන්නටවත් සූදානමක්, කාරුණික බවක් පෙන්වන්නේ නැත. දුරකතන ඇමතුමක් දුන් විට ඔවුන් හැකි පමණ උත්සාහ කරන්නේ ඉක්මනින් එය විසන්ධි කිරීමටයි... ඔබතුමා අවස්ථාවක් ලබාදෙන්නේ නම් සාක්ෂි සාධක සහිතව පොලිස් සුබසාධක අංශයෙන් සිදුවන මේ අසාධාරණකම් ඔප්පු කර පෙන්විය හැක.
පසුගිය වසරේ සිට ඔබතුමාට අප මුහුණ දි සිටින ගැටලු ගැන අභියාචනා කීපයක් ඉදිරිපත් කොට ඇතත් ඒවා කිසිවෙකට ද මෙතෙක් පිළිතුරක් වත් නොලැබීම පිළිබඳව කනගාටුව ප්‍රකාශ කර සිටින අතර එම අභියාචනා ඔබතුමාගේ කාර්යය මණ්ඩලය විසින් ඉදිරිපත් කර නොමැති දෝයි සිතේ.... පාතාලේ, මත්ද්‍රව්‍ය අපරාධකරුවන් මෙන්ම, වෙනත් ජාවාරම්කරුවන්, අත්අඩංගුවට ගැනීමට ගිය නිලධාරීන් ද, රථවාහන රාජකාරියේ යෙදී සිටියදී බරපතල අනතුරු වලින් තුවාල ලබා විපතට පත් වු නිලධාරීන් ද අද අන්ත අසරණ තත්ත්වයට පත්ව සිටින්නේ ඔවුන්ට සහන සලසන්න මෙතෙක් ඔබතුමාල කිසිවෙකු ගේ අවධානයක් යොමු වී නැති නිසයි. මම ආබාධිත තත්ත්වයට පත්වුනාට පස්සේ අවුරුදු 21 ක් පුරා පොලීසිය භාරව කොතෙකුත් ඇමතිවරු පත්වුනත්, පොලිස්පතිවරු පත්වුනත්, පොලිස් සුබසාධක අංශය දක්වන ප්‍රතිචාරයන්ගේ කිසිම වෙනසක් වෙලා නෑ. පොලීසිය භාරව ඔබතුමා පත්වුනාට පස්සේ අපි බලාපොරොත්තු වුනේ ඒ තත්ත්වය වෙනස් වෙලා අපට සහනයක් අත්වෙයි කියලයි. මොකද ඔබතුමාත් නිල ඇදුමක් ඇදි නිලධාරීයෙක් නිසා.... ඒත්..., ඒ බලාපොරොත්තුව තවමත් ඉටුවෙලා නෑ... නීතිය රකින්න ගිහින් ඇස් දෙකම අන්ධ වුන, දෑත් දෙපා අහිමි වුන, මොළයට සුෂුම්නාවට සිද්ධ වුන අනතුරු නිසා සදාකාලිකව ඇදන් වලට, රෝද පුටුවලට ජීවිත සීමා වුන අප වැනි නිලධාරීන් මුහුණ දී සිටින අවාසනාවන්ත තත්ත්වය ගැන පොලීසියේ බලධාරීන් කිසිවෙකු ඔබතුමා දැනුවත් කරන්නට මෙතෙක් කටයුතු කර නැති බව තමයි පෙනෙන්නට තියෙන්නේ .... අප නමට පමණක් පොලිස් විරු දිනය සමරන්නට යොදා ගන්නා පොලිස් විරුවන් පමණක් වී ඇත....
අවසන් වශයෙන් ඔබතුමා ගෙන් ඉල්ලා සිටින්නේ අපි මුහුණ දී සිටින ගැටලු වලට ඔබතුමා ගේ පුද්ගලික අවධානය යොමු කර සහන සැලසීමට කටයුතු කරන ලෙසයි... මෙම ලිපිය ද සමාජ මාධ්‍යයේ පලකරන්නට සිදු වුනේ, මෙවන් පසුබිමක් මතයි. ගරු අමාත්‍යතුමාගේ අවධානයට ලක්වෙනතුරු මේ ලිපිය Share කර මට සහය දක්වන මෙන් ඔබ හැමගෙන් ඉල්ලමි....

සඟයින්ගේ සුවදුක්වි මසීමේ සංචාරය..... 01

නාරාහේන්පිට පොලිස් රෝහලේ සිට අපි ගමන ආරම්භ කලේ පෙරවරු 8 ට විතර. මේ ගමනට පොලිස් රෝහලේ වෛද්‍ය දයානාත් රණතුංග මහතා, පොලිස් පරීක්ෂක ආනන්ද කුමාරසිංහ, උප පොලිස් පරීක්ෂක අජන්ත නාකුළුගමුව, වෛද්‍ය කාර්යය මණ්ඩල සහායක ධර්මකීර්ති ඇතුලු පිරිස එක් විය. රථ දෙකකින් අප පිරිස ගමන් කල අතර මා මගේ පුද්ගලික රථයෙන් ගියෙමි. 

ශ්‍රී ලංකා පොලිස් ඉතිහාසයේ පලමු වරටයි රාජකාරියේ යෙදී සිටියදී පූර්ණ ලෙස ආබාධිත වු නිලධාරීන්ගේ නිවෙස් වලට ගොස් ඔවුන්ගේ සුවදුක් විමසීමේ වැඩසටහනක් මෙලෙස දියත් කෙරුනේ. සැබැවින් ශ්‍රී ලංකා පොලීසිය විසින් මෙවැනි වැඩසටහනක් ආරම්භ කලයුතුව තිබුනේ බොහෝ කලකට පෙරයි. එහෙත් එවැනි සුබසාධන කටයුක්තක් මේ නිලධාරීන් වෙනුවෙන් ඉටුකිරීමට බලධාරීන් කටයුතු කර නොතිබීම ගැන, බොහෝ කලක සිට මගේ තිබුනේ දැඩි අප්‍රසාදයක්... කෙසේ වෙතත් දිගින් දිගටම මා කල ඉල්ලීම් වල ප්‍රතිපලයක් ලෙස මෙවැනි සංචාරයක් සෑම මාස හතරකට වරක් සිදු කරන ලෙසට ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පති, මැතිවරණ හා සහායක සේවා ජගත් අබේගුණසිරිවර්ධන මහතා විසින් නියෝගයක් නිකුත් කිරීම පිළිබඳව ඉතාමත් අගේ කල යුතුව ඇත.
විවේචන කලයුතු තැන අප විවේචනය කරනවා සේම යම් සද්කාර්යයක් පොලීසිය විසින් මේ පූර්ණ ආබාධිත නිලධාරීන් වෙත ඉටුකරනවා නම් එයද නොපැකිලව අගේ කිරීමට පසුබට නොවන්නෙමි.
 

පසුගිය ජනවාරි 27 දින පොලිස් රෝහලේදී තිබූ සාකච්ඡාවකදී මම ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පති ජගත් අබේගුණසිරිවර්ධන මහතාගෙන් කල ඉල්ලීම මා බලාපොරොත්තු වුවාටත් වඩා ඉහලින් ඉටුකරදීමට එතුමා සෑම පොලිස් ස්ථානයකටම හා සියලුම පොලිස් රෝහල්වල වෙත ඉතාමත් පැහැදිලිව මේ සම්බන්ධව නියෝග නිකුත් කර තිබුනි.
පූර්ණ ආබාධිත නිලධාරීන් පදිංචි පොලිස් වසමේ ස්ථානාධිපති විසින් මසකට වරක් මෙම නිලධාරීන්ගේ සුවදුක් විමසා ඔවුන් වෙනුවෙන් යම් සුබ සාධන කටයුක්තක් ඉටුකලේ නම් ඒ සියල්ල පිළිබඳ වාර්තාවක් ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පතිතුමා වෙත සෑම මසකම ලබාදිය යුතුව ඇත.

උදෑසන 09.20 ට පමණ අප පිරිස මුලින්ම ළඟාවුණේ මිනුවන්ගොඩ පොලිස් වසමේ පදිංචි පොලිස් පරික්ෂිකා ශ්‍යාමලී රත්නායක මහත්මියගේ නිවෙසටයි. 

2010 වර්ෂයේ දිවුලපිටිය පොලිස් ස්ථානයේ රාජකාරියේ යෙදී සිටියදී රියඅනතුරකට ලක්වීමෙන් සුෂුම්නාවට බරපතල ලෙස හානි සිදු වීමේ ප්‍රතිපලයක් ලෙස ඇය පූර්ණ ආබාධිත තත්ත්වයට පත්ව දිවි ගෙවනු ලබන්නේ රෝද පුටුවකය. දෙදරු මවක් වන ශ්‍යාමලීගේ ජීවිතයට අත්වු මේ අවාසනාවන්ත ඉරණම නිසා ජීවිතයේ අනාගත බලාපොරොත්තු සියල්ල බොඳවී ගොස් අද තවත් අයෙකුගේ සහායක් නොමැතිව තම දෛනික වැඩකටයුතු ටිකවත් ඉටුකරගැනීමට නොහැකි තත්ත්වයට පත්ව සිටී. කෙසේ වෙතත් ඇයගේ

ආදරනීය ස්වාමිපුරුෂයා වු අජිත්ගේ රැකවරණයත්, දරු දෙදෙනාගේ හා පවුලේ අයගේ ආදරයත් නිසා ජීවිතය අතහැර නොයා සිටී. ආබාධිත තත්ත්වයට පත් වී වසර දහයකට පමණ පසු තමන්ගේ සුවදුක් විමසීමට වෛද්‍යවරයෙකු ඇතුලු පොලිස් නිලධාරීන් කණ්ඩායමක් පැමිණීම සතුටක් මෙන්ම ඇයට දුකක් ද ඇති කරාය.

පසුගිය දිනයකදී ඇයගේ සුවදුක් විමසීම සඳහා වෛද්‍ය කණ්ඩායමක් පැමිණෙන බව මා ලබාදුන් දැනුම් දීම හැරෙන්නට මිනුවන්ගොඩ පොලිස්ථානය මඟින් මේ සම්බන්ධව ඇයට කිසිදු දැනුම් දීමක් සිදු කර තිබුනේ නැත. අඩුම තරමින් තම සහෝදර නිලධාරිනියට ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පතිතුමාගේ

පණිවිඩයේ පිටපතක් හෝ ලබාදීමට කටයුතු නොකිරීම ගැන මිනුවන්ගොඩ පොලිස් ස්ථානාධිපතිවරයාට අපගේ බලවත් අප්‍රසාදය පලකරන්නට සිදු වේ. ඒ වගේම ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පතිතුමාගේ උපදෙස් පරිදි කටයුතු නොකිරීම ගැන එතුමාගේ අවධානය යොමු කරනු ඇතැයි අප බලාපොරොත්තු වන්නෙමු. එසේ නොවුන හොත් මේ ආරම්භ කල සද්කාර්යය අතර මඟ නතර වෙනු ඇත. තමන්ගේ වසමේ පදිංචි විපතට පත්වු සහෝදර පොලිස් නිලධාරීන්ගේ සුව දුක් විමසා බැලීම සෑම පොලිස් ස්ථානාධිපතිවරයෙකුගේම වගකීම හා යුතුකම වේ. 

වෛද්‍ය දයානාත් රණතුංග මහතා ශ්‍යාමලීගේ සෞඛ්‍ය තත්ත්වයන් පරීක්ෂා කර බලා, නිසි වෛද්‍ය උපදෙස් ලබාදුන් අතර ජීවිතය අතහැර නොයා ධෛර්යවන්තව ශාරීරික දුබලතාවයන් අභිබවා ජීවිතය ජයගැනීමට අවශ්‍ය වටිනා උපදෙස් ද ලබාදුනි. පැයක පමණ කාලයක් අප නිලධාරිනියගේ නිවසේ ගත කොට පැය 10.20 ට පමණ රද්⁣දෝලුගම බලා පිටත් වුනේ රද්දොලුගම පොලිස් වසමේ පදිංචි ලෙස්ලි චන්ද්‍රතිලකගේ සුවදුක් විමසීම සඳහායි. ඔහුගේ නිවෙස වෙත ළඟා වෙන විට පෙරවරු 11ට පමණ විය.

ඔහුත් රාජකාරියේ යෙදී සිටියදී රථවාහන අනතුරකට ලක්වී ඇත්තේ 2010 වර්ෂයේදීය. ඔහුත් පූර්ණ ආබාධිත තත්ත්වයට පත්ව සිටියේ සුෂුම්නාවට සිදුව තිබූ බරපතල තුවාල හේතු වෙනි. ඔහුගේ තත්ත්වය ඉතාමත් අවාසනාවන්තය. රෝද පුටුවකවත් ජීවත් වීමට ඔහුට වරම් අහිමි අයෙකි. යහනට පමණක් සීමාව ජීවත් වන්නට ඔහුට සිදුව තිබේ. ලෙස්ලි දරු දෙදෙනෙකුගේ පියෙකි. ඉතාමත් දුෂ්කර ජීවිතයක් ගතකරන නිලධාරියාට එකම රැකවරණය බිරිඳ හා දරු දෙදෙනා පමණි. අපගේ පැමිණීම සැබැවින්ම ඔහුට විශාල සංතුෂ්ටියක් ලබාදී තිබීම අපටද මහත් සතුටට කාරණාවක් විය.
ඔහුගේ ජීවිතය යහනෙන් රෝද පුටුවකට ගෙන ඒමට හැකියාවක් ඇති බව පලපුරුදු වෛද්‍යතුමන්ගේ නිරීක්ෂණයට ලක් විය.

ඒ අනුව ඔහුට අප අලුත් බලාපොරොත්තුවක් ලබාදුන්නේ වැඩිදුර ප්‍රතිකාර සඳහා හැකි ඉක්මනින් පොලිස් රෝහලට ඇතුලත් වන ලෙසයි. ඒ වගේම මෙතෙක් කලක් දහස් ගනන් මුදල් වැයකර ලබාගත් ඖෂධ සියල්ලම පොලිස් රෝහල හරහා නිකුත් කිරීමට පියවර ගන්නා බවද වෛද්‍යතුමන් පොරොන්දු විය.

රද්දොලුගම පොලිස් ස්ථානයේ නිලධාරියෙකු විසින් අපගේ පැමිණීම පිළිබඳව ඔහුව දැනුවත් කර තිබුන අතර මෙතෙක් ස්ථානාධිපතිවරයා විසින් නිලධාරියා බැලීමට පැමිණ තිබුනේ නැත.

ලෙස්ලිගේ නිවසේ සිට අප ඊළඟට ගමන් ගත්තේ කටුනායක පොලිස් වසමේ ආඩිඅම්බලම පදිංචි පොලිස් සැරයන් සුබසිංහගේ නිවස වෙතයි. 

ඔහු ද පූර්ණ ආබාධිත තත්ත්වයට පත්ව ඇත්තේ 2016 වර්ෂයේ රාජකාරියේ යෙදී සිටියදී රියඅනතුරකට ලක්වීමෙනි. නිලධාරියාගේ මොළයට හා සුෂුම්නාවට හානි සිදු වී ඇති බැවින් සිහිකල්පනාවද ඔහුට අහිමි වී ඇත.

ඔහු ද දරු දෙදෙනෙකුගේ පියෙකි. බිරිඳද පොලිස් නිලධාරිනියක වන අතර ඇයගේ අප්‍රතිහත ධෛර්යය නිසාම වෛද්‍ය නිගමනයන්ද අභියෝගයට ලක් කරමින් නිලධාරියාට යම් තරමකට සුවයක් පෙරට වඩා ලබාදීමට සමත්ව සිටී. සැබැවින්ම තම ස්වාමි පුරුෂයා වෙනුවෙන් ඇයගේ කැපකිරීම අතිශයින්ම අගේ කලයුතුමය. මෙම සංචරයේදී අපත් සමඟ මේ නිලධාරීන්ගේ සුවදුක් විමසීමට එක් වුයේ කටුනායක පොලිස් ස්ථානාධිපති ප්‍රධාන පොලිස් පරීක්ෂක අකිල රණසිංහ මහතා පමණි. ඔහු අධික රාජකාරි කටයුතු රැසක් මැද කටයුතු කරමින් සිටියත්,අපත් සමඟ එක්වීමට කාලයක් සලසා ගෙන තිබීම අප හැමගේම ප්‍රශංසාවට ලක් විය. ඔහුත් සමඟ කටුනායක

පොලිස් ස්ථානයේ පාලන හා රථවාහන අංශවල ස්ථානාධිපතිවරුන්ද පැමිණ සිටියේය.. මේ පූර්ණ ආබාධිත නිලධාරීන්ගේ සුවදුක් විමසීම නිසිආකාරව සිදුවීමට නම් වසමේ පොලිස් ස්ථානාධිපතිවරයාගේ සහභාගිත්වය ද ඉතාමත් වැදගත්ය. මින් ඉදිරියට ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පතිතුමාගේ නියෝග පරිදි රාජකාරියේ යෙදී සිටියදී අනතුරුවලට ලක්ව පූර්ණ ආබාධිත තත්ත්වයට පත්ව සිටින තම සහෝදර පොලිස් නිලධාරීන්ගේ සුව දුක් විමසීමට සෑම පොලිස් ස්ථානාධිපතිතුමෙක්ම කටයුතු කරනු ඇතයි පොලිස් විරුසංගමයේ අපි බලාපොරොත්තු වන්නෙමු.

වෙහෙසකර දිනක් වුවත්, සඟයන්ගේ සුවදුක් විමසීමේ සංචාරය සාර්ථකව හමාර කරමින් මම නිවසට පැමිණියේ ඉදිරි දිනවලදී අනෙකුත් නිලධාරීන්ගේ ද සුවදුක් විමසීමේ සංචාරය අඛණ්ඩව සිදු වනු ඇතැයි බලාපොරොත්තුවෙනි.

නොහික්මුණ රියදුරන්ට එරෙහිව නීතිය ක්‍රියාත්මක කල පොලිස් නිලධාරියා නොහික්මුණ රියදුරෙක් විසින් මරා දමයි......

2019 මාර්තු 11 දින.

මේ සටහන ලියන්නට මා පෙළඹෙව්වේ මාධ්‍ය ප්‍රකාශකතුමා විසින් මියගිය නිලධාරියාගේ බිරිඳට හා දරුවන්ට සියලු වන්දි දීමනා මෙන්ම, සියලු සුබ සාධක කටයුතු ඉටු කරන බවට කල ප්‍රකාශයයි....

ඇත්තටම ඔහු ප්‍රකාශ කල පරිදිම එවැනි ආකාරයෙන් කටයුතු සිදු වෙනවා නම් කිසිදු ප්‍රශ්නයක් නොමැත.
නමුත්, ගැටලුව තිබෙන්නේ ඒවා නිසියාකාරව ක්‍රියාත්මක වෙනවාද යන්නයි.... ඒ වගේම චක්‍රලේඛ අණපනත් වලට පමණක් සීමාවී ඒ ලබාදෙන සහන ප්‍රමාණවත් ද යන්නයි.

නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ දී මේ ආකාරයෙන් විපතට පත් වන

නිලධාරීන්ට සහන සැලසීමට යොදාගැනීමට හැකි චක්‍රලේඛ දෙකක් ඇත. ඒ රාජ්‍ය පරිපාලන චක්‍රලේඛ 22/93 යටතේ නිලධාරියා ලබමින් සිටි මූලික වැටුප (වෙනත් දීමනා කිසිවක් මෙයට අයත් නොවේ. ) මාස 120 කින් වැඩිකොට ලැබෙන මුදල වන්දියක් ලෙස ලබාදීම හෝ එසේ නැත්නම්, 2017 වර්ෂයේ දී නැවත බලාත්මක වු 1982 අංක 305 දරණ අමාත්‍ය මණ්ඩල තීරනය අනුව නිකුත් කල පොලිස්පති චක්‍රලේඛ 2582/16 අනුව නිලධාරියාට වයස අවුරුදු 55 ට එළඹෙන තෙක් වැටුප් ගෙවීම.

මෙයට අමතරව නිලධාරියාගේ විශ්‍රාම වැටුප බිරිඳට හා යැපෙන්නන්ට මාස් පතා ලබාදීම. දල වශයෙන් මේ විශ්‍රාම වැටුප රුපියල් තිස්දහසකට අඩුවේ.

රාජ්‍ය පරිපාලන චක්‍රලේඛ 22/93 අනුව ප්‍රතිලාභ ලබාදුනහොත්, මාස 120 ක වන්දිය මාස 120 ක් නොඑසේනම් අවුරුදු 10 ක් ජීවත් වනවිට හමාර වෙයි. ඒ වගේම මාස 120 ක වන්දි මුදල කල්ගතවන විට වැඩි වන ජීවන වියදමත් එක්ක වැඩි නොවන නිසා වන්දි මුදලේ වටිනාකම හීන වේ. මේ නිසා මේ වන්දි මුදලෙන් මාස 120 ක් ජීවත්වීමටවත් ප්‍රමාණවත් නොවේ. ඉන් අනතුරුව නිලධාරියාගේ බිරිඳටත් දරුවන්ටත් යැපෙන්නන්ට සිදු වන්නේ පෙර සඳහන් කල විශ්‍රාම වැටුපෙන් පමණි. දරුවන්ගේ සියලු වැඩකටයුතුත් සමඟ ඇයට මෙම විශ්‍රාම වැටුප ජීවත් වීමට කිසිසේත්ම ප්‍රමාණවත් නොවනු ඇත. තම ස්වාමියා තම පියා රට වෙනුවෙන් ඉටු කල මෙහෙවර වෙනුවෙන් ඔවුන්ට ද වන්දි ගෙවන්නට සිදු වේ. ඔවුන්ට මේ දුක් කරදර සියල්ලම උහුලන්නට සිදුවෙන්නෙ නිලධාරියාගේ වියෝ දුකද සමඟය. මෙය ඉතාමත් කනගාටුදායක තත්ත්වයකි. පෙර සඳහන් කල චක්‍රලේඛය පාවිච්චි නොකර පොලීසියේ පරිපාලනමය දෝෂයක් නිසා ක්‍රියාත්මක නොකල 1982 අංක 305 දරණ අමාත්‍ය මණ්ඩල තීරණය පරිදි නිකුත් කල පොලිස්පති චක්‍රලේඛ 2582/16 අනුව ප්‍රතිලාභ ලබාදුන හොත් නිලධාරියාට වයස අවුරුදු 55 ක් දක්වා නිලධාරියා ලබමින් සිටි සම්පූර්ණ වැටුප හා දීමනා කාලානූරූපීව වැඩි කිරීම් ද සහිතව ලබාගැනීමට හැකි වනු ඇත. මේ චක්‍රලේඛය පාවිච්චි කොට සහන සලසන්නේ නම් එයින් මුලින්ම සතුටට පත් වන්නේ මාය. එයට හේතුව මේ 1982 නිකුත් කල චක්‍රලේඛය පාවිච්චි කොට ත්‍රිවිධ හමුදා සාමාජිකයින්ට සහන සලසා ඇතත්, පොලීසියේ සිදු වු පරිපාලනමය දෝෂයක් නිසා එය ක්‍රියාත්මක කොට නැත. පොලීසිය සිදු කල මේ අසාධාරණය නිසා පුද්ගකව ම⁣ට වසර දහයක කාලයක් වැටුප් නොමැතිව ජීවත් වන්නට සිදු වුනි. ඇතැම් ආබාධිත නිලධාරීන්ට වසර 19 ක් කිසිදු වැටුපක් නොලබා රු 95000/= ක් වැනි සුළු වන්දි මුදලකින් පමණක් ජීවත් වන්නට සිදු විය. අවසානයේ මා විසින් 2009 වර්ෂයේ දී ගත් ක්‍රියාමාර්ගයන් හේතුවෙන් රාජ්‍ය පරිපාලන චක්‍රලේඛ 22/93 iv සංශෝධනය කර නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ දී පූර්ණ ආබාධිත තත්ත්වයට පත්වන නිලධාරීන්ට පමණක් අවුරුදු 55 දක්වා වැටුප් ලබාගැනීමට හිමිකම ලැබුනි. කරුණු පැහැදිලි කිරීම වෙන පැත්තකට යොමු කිරීමට සිදු වීම ගැන සමාවෙන්න... ඒත් මේ කරුණද දැනගත යුතු බොහෝ දෙනා සිටී. දැන් ආයෙමත් කතාකරමු පෙර මම සඳහන් කල 1982 සි⁣ට පොලීසිය ක්‍රියාත්මක නොකල චක්‍රලේඛය ගැන. පොලීසිය විසින් මේ අස්ථාන ගතකර තිබූ චක්‍රලේඛය නැවත සොයාගෙන පොලිස්පතිවරයාට ලබාදී ඉන් අනතුරුව අමාත්‍යාංශයේ ලේකම්තුමාවද දැනුවත් කොට වසර දෙකක් පමණ ගත් අප්‍රමාණ වෙහෙස මහන්සිය හා කල දැඩි බලපෑම් හේතුවෙන් ⁣චක්‍රලේඛය 2017 නොවැම්බර් මස සිට නැවත ක්‍රියාත්මක කිරීමට පටන් ගෙන ඇත. ඉතිං මම රෝද පුටුවේ බොහෝ දුෂ්කරතා මැද ජීවත් වෙමින් මගේ කාලය ශ්‍රමය මුදල් වැයකරමින් ලබාගත් ජයග්‍රහණයක ප්‍රතිපලයක් තමයි මේ චක්‍රලේඛය නැවත ක්‍රියාත්මක කොට මේ ආකාරයෙන් රටේ නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ රාජකාරිය දී විපතටපත් වන නිලධාරීන්ට සහන සැලසීම. එක එක ප්‍රකාශකතුමාලට නිලධාරියාට මේ මේ ආකාරයට සහන සලසනවා යැයි වහසි බස් කීමට අවස්ථාව උදාවුයේ මේ පසුබිම යටතේ බව සමහරවිට ඔවුන් නොදන්නවා විය හැකියි. මේ සටහනේ මම සටහන් කර ඇති කරුණු සියල්ල සනාථ කිරීමට අවශ්‍ය සියලුම ලිඛිත සාක්ෂිත් මා සතුව ඇත.

මෑතකදී ජනාධිපතිතුමා විසින් මියගිය හා ආබාධිත වු නිලධාරීන්ට ජීවිතාන්තය දක්වා වැටුප් ලබාදීමට ගත් තීරණය ප්‍රකාරව මේ නිලධාරියාගේ බිරිඳට එය ලබාගැනීමට හැකියාවක් නොමැත. ඒ මේ නිලධාරියා LTTE ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාවකින් මිය නොගිය නිසාය.

බලධාරීන්ගේ දැන් අලුත්ම නිර්වචනය වී ඇත්තේ ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාවකින් නොවන වෙනත් නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ රාජකාරිය දී මිය ගියහොත් ඒ නිලධාරීයාගේ බිරිඳට, දරුවන්ට දරාගන්නට සිදු වන වියෝ දුක ද, ආර්ථික ප්‍රශ්න ද අඩු බවයි. ඒ වගේම ආබාධිත වු අප⁣ට ද දරන්නට වී ඇති මානසික වේදනාව ශාරීරික වේදනාව ආර්ථික ගැටලු ද අඩු බවයි. මෙවැනි පදනමක සිට බලධාරීන් දැන් අපට එක් එක් ආකාරයට සහන සලසයි...

අද නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ දී මෙලෙස මිය යන්නේ හා ආබාධිතයින් වන්නේ එදා මෙහෙයුම් කලාපවල වසර ගනන් දිවි පරදුවට තබා සක්‍රීයව මෙහෙයුම් කටයුතු වල නියැලුණු නිලධාරීන්ම බව අඳ බාල බලධාරීන් නොදන්නා කම නිසා නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ දී මේ රට වෙනුවෙන් දිවි පිදූ හා සදාකාලික ආබාධිතයින් වු අප අප්‍රමාණ කම්පාවට, වේදනාවකට හා කලකිරීමකට පත්ව සිටින්නෙමු. සිදු වු විපත දරාගන්නවා සේම මේ සිදුකරන අසාධාරණකම් දරාගැනීමට ද අද අපට සිදුව ඇත.

ප්‍රදීප් ද සිල්වා
කැඳවුම්කරු
නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ රාජකාරියේදී දිවි පිදූ හා ආබාධිත වු නිලධාරී එකතුව.

දේශය පුවත් පතේ ලිපිය

අද 2019 පෙබරවාරි 23 දින.

දේශය පුවත් පතේ ලිපියක්......

උදේම දුරකථන ඇමතුමක්,

"අය්යේ මම දේශය පත්තරෙන්. ඔයාලගේ Article එක අද පත්තරේ තියෙනවා..."

දුරකථන ඇමතුම දේශය පුවත්පතේ ⁣වාර්තාකාරිනියක වු නිශානි ජයමාලි කරුණාරත්න ගෙනි.

ඇය මා මිත්‍ර Sumudu Hewapathirana සමඟ

18 වෙනිදා ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය අසබඬට පැමිණ, මේ රටේ නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ රාජකාරිවලදී දිවිපිදූ හා සදාකාලික ආබාධිත වු අපගේ තොරතුරු ලබාගෙන, පුවත් පත් ලිපියක් සැකැසුවාය. එතනිනුත් නොනැවැතී ඇය ලිපිය පලකර මට දැනුම් දීමට තරම්, මෙලෙස නිහතමානි වුවාය.

ඇයටත් දීර්ඝ කාලයක සිට මගේ මිතුරෙකු වන දක්ෂ පුවත්පත් ඡායාරූප ශිල්පියෙකු වන සුමුදු මල්ලිටත් බෙහෙවින්ම ස්තුතිවන්ත වෙමි.

ඒ ලිපිය මේ...

2019 පෙබරවාරි 18 දින සැන්දෑව

ඇමතුමක් තුල රැඳවුන බලාපොරොත්තුව....

" ඔයා හොඳට, පැහැදිලිව, ලස්සනට ඔයාලගේ ප්‍රශ්නේ පැහැදිලි කරා...., ඔයාල ඉන්න ගාන සඳහන් කරලා ඔයාලගේ අත්සන් එක්ක මට Letter එකක් දෙන්න... මම මේ ගැන හොයලා බලලා කටයුතු කරන්නම්...."

මේ ප්‍රකාශය මට කලේ ගරු ආරක්ෂක ලේකම්  හේමසිරි ප්‍රනාන්දු  මහතායි. තුන්වෙනි පාර්ශවයක උදව්වෙන් සවස් වරුවේ මට එතුමත් එක්ක දුරකතනයෙන් සම්බන්ධ වීමට ඉඩ කඩ සැලසුනි.  තරමක් බලාපොරොත්තුවක් තබාගත හැකි බවක් එතුමාගේ ප්‍රකාශය තුල ගැබ් වී තිබුනි.  ආරක්ෂක ලේකම් තුමාව සම්බන්ධ කරදුන් ඔහු පිළිබඳව පසුව හෙලිදරව් කරන්නම්.

නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ රාජකාරියේ දී දිවි පිදු හා සදාකාලික ආබාධිත වු පොලිස්  නිලධාරීන් ඉල්ලා සිටින  යුක්තිය හා සාධාරණය හේමසිරි ප්‍රනාන්දු මහතා  අතින් ඉටුවන තුරු  බලා සිටින්නෙමු.

නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ රාජකාරියේදී දිවි පිදු හා ආබාධිත වු මෙතෙක් මා හා සම්බන්ධ නොවු සියලුම පොලිස් නිලධාරීන්ට හා ඥාතීන්⁣ට හැකි ඉක්මනින් මා හා සම්බන්ධ වන ලෙස ඉල්ලමි.

කැඳවුම්කරු
නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ රාජකාරියේ දී දිවි පිදු හා ආබාධිත වු පොලිස් නිලධාරී එකතුව.
0718186342

ආබාධිත පොලිස් නිලධාරියෙකුගේ දින සටහන්....01

අද 2019 පෙබරවාරි 18.

යුක්තිය සාධාරණය ඉටුකරගැනීම සඳහා ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය වෙත..............

මෙලෙස දහසක් දුෂ්කරතා විඳදරා ගනිමින් බලධාරීන් හමුවට යාමට සිදුවුයේ  වෙනත් කිසිවක් කිරීමට ඉඩක් නොමැති වු නිසාමය.   අපි  ලිපි ලේඛන වලින් කල ඉල්ලීම් වලට කිසිදු පිලිතුරක්  නොලත් බැවින් නිවෙසෙන් පිටට එන්නට  සිදු වුනි. එයට මාර්ගය සකස් වුයේ වගකිව යුතු බලධාරීන්ගේ ක්‍රියා කලාපයන්මය.

මහජන ආරක්ෂාව,  නීතිය හා සාමය සුරකීමේදී  රටවෙනුවෙන් ජීවිත පූජාකල හා ආබාධිත වු පොලිස් නිලධාරීන්  වන අපට බලධාරීන් විසින් කරුණු කාරනා හරිහැටි සොයා නොබලා ගන්නා ලබන ප්‍රයෝගික නොවන තීන්දු තීරණ නිසා  තවදුරටත්  අප අසරණභාවයට   පත්වී ඇති අතර සමානයන්ට අසමාන ලෙස සලකමින් අපව මානසික හිංසනයට ද ලක් කර ඇත. 

 කරුණු කාරනා සඟවමින් ව්‍යාජව  පුද්ගලයන් හෝ ආයතන ආරක්ෂා කරමින් මේ  බහුබූත ක්‍රමවේදයන් ඉදිරියට පවත්වාගෙන යාමට උදව් උපකාර කිරීම අපේ රට තව තවත් පරිහානියට ලක්කිරීමට දායක වීමකි.  ඒ නිසා මින් ඉදිරියට ආබාධිත  පොලිස් නිලධාරීයාගේ දිනපොත තුලින් ඇඟයීම් කලයුතු දේ ඇගයීමටත්, විවේචනය කල යුතු දේ විවේචනයටත් ක්‍රියා කරමි.